Musea bij «Nationaal Museum»

Ritueel zilver en textiel uit Hongaarse gemeenten, het oudste uit de zeventiende eeuw. Een joodse grafsteen uit de Romeinse tijd uit Pannonië, het oudste joodse spoor op deze grond. De Holocaustzaal, met documenten uit het getto van Boedapest. Het bezit van de begrafenisbroederschap Chevra Kadisja.

De synagoge van Baumhorn uit 1923, met haar herstelde zaal, staande binnen het nieuwe gebouw. De vaste tentoonstelling: de weg van rechteloosheid naar de deportaties van 1944, verteld met documenten, voorwerpen en het lot van bepaalde families. De namenmuur op de binnenplaats.

De vaste opstelling in 3.200 uitschuifbare ramen: bijna een half miljoen zegels, geordend naar land en naar jaar. Een raam trekt men met de hand uit de kast en schuift men terug — kijken gebeurt hier staand, raam voor raam. De Hongaarse uitgiften, van de eerste Oostenrijks-Hongaarse zegels tot vandaag, met proeven en drukfouten.

Het graf van Semmelweis op de binnenplaats van zijn geboortehuis. Medische instrumenten van de oudheid tot de twintigste eeuw, in heel Europa bijeengebracht. De apotheek De Gouden Adelaar in de Tárnok utca: het interieur van een oude stadsapotheek, met kasten, potten en laboratorium. Anatomische wasmodellen uit de achttiende eeuw.

Gotische beelden uit het koninklijk paleis: ruim zestig torso’s die weer samengesteld kunnen worden en duizenden brokstukken, in 1974 gevonden in de dichtgeworpen kelder van een burgerhuis voor het paleis. Ze werden gehakt voor het hof van Sigismund van Luxemburg (1387-1437) door meesters uit verschillende delen van Europa; sommige gingen half af de grond in. De gotische zaal heeft haar zitnissen behouden. De paleiskapel en de kelders eronder.

De instrumenten van Liszt, de vleugels waarop hij in deze kamers speelde en lesgaf. Het bureau en het meubilair van de woning, op hun plaats gebleven. De bibliotheek en de partituren met zijn aantekeningen. De kamermuziekzaal van de oude Academie een verdieping lager, waar vanaf september op zaterdag om 11.00 uur ochtendconcerten klinken.

Laatgotische vleugelaltaren: hele altaarkasten uit de parochiekerken van Opper-Hongarije, in één zaal bijeengezet. Meifeest van Pál Szinyei Merse, in 1873 geschilderd en door de tijdgenoten geweigerd. De zaal van Tivadar Csontváry Kosztka, met De eenzame ceder en Bedevaart naar de ceders van Libanon. De geeuwende leerjongen van Mihály Munkácsy. Beeldhouwkunst van rond 1900 en het Hongaarse modernisme: József Rippl-Rónai, Károly Ferenczy, Lajos Gulácsy.

Hongaarse en Europese art nouveau: meubels, glas, keramiek en textiel van rond 1900 uit het bezit van het Museum voor Toegepaste Kunst. De villa zelf, met haar interieurs uit het einde van de negentiende eeuw.

De Oceanië-verzameling, ruim 14.500 stukken, waarvan drie kwart door vier mannen rond 1900 bijeengebracht. Lajos Bíró bracht tussen 1896 en 1901 zesduizend voorwerpen uit Nieuw-Guinea mee, met driehonderd foto’s. 466 Congolese stukken kwamen in 1910 van Emil Torday, die voor het British Museum werkte. De keramiekzaal zet het aardewerk van de hele wereld op een rij, zonder scheiding tussen eigen en vreemd. Zoom, de tweede vaste opstelling, gaat over het verschuiven van de blik op een andere cultuur.

De Esterházy-madonna van Rafaël, één paneel uit de 637 schilderijen die de staat in 1870-1871 kocht. De Spaanse zalen: El Greco, Velázquez, Ribera, Murillo, Goya. 263 Nederlandse en Vlaamse stukken kwamen met dezelfde aankoop mee. De Egyptische afdeling bewaart sarcofagen, stèles en grafgoed. Bij de oude beeldhouwkunst staat een bronzen Ruiter die het museum met Leonardo da Vinci in verband brengt.