Tentoonstellingen in Moskou: wat er nu te zien is
21 tentoonstellingen in de musea van Moskou uit onze lijst — met data, locatie en waarom ze de moeite waard zijn.
Viktor Borisov-Moesatov. De harmonie van het beeld
Ruim 140 werken uit twintig verzamelingen: De vijver, Het smaragden snoer en studies die vrijwel nooit te zien zijn. Het Russische symbolisme is een van de hoogten waarop de kunst de mens boven zichzelf uittilt; een overzicht van deze volledigheid komt eens in een generatie.
Bij het vijfenzeventigste jaar sinds de eerste Novgorodse brief, gevonden op 26 juli 1951 in de Nerevski-opgraving. Sindsdien zijn er meer dan 1250 gevonden; daaronder de schoolschriften van het jongetje Onfim, met tekeningen die in middeleeuws Europa hun gelijke niet hebben. Het is het schrift van gewone mensen, bewaard door natte bodem — zoals in Vindolanda aan de Muur van Hadrianus. In de Staatsiezalen, één maand.
Een eeuw van de grootste fotodienst van het land, die het nieuws fotografeerde op de dag zelf. Te zien in twee ruimten van het Historisch Museum: de Verrijzenispoort en het Artilleriehof.
Ruim zevenhonderd stukken: beeldhouwwerk en schilderkunst van het Russische boeddhisme, vrijwel alles voor het eerst te zien. Voor de opening werden meer dan honderd beelden gerestaureerd.
Honderd kunstenaars, ontwerpers en ambachtslieden uit heel Rusland, gekozen door de samensteller van het project. Het thema van dit jaar is het toekomstbeeld van wie met de erfenis van hun voorouders werkt. In het tentoonstellingscomplex aan het Revolutieplein.
Werk van de beeldhouwer die quebracho en algarrobo sneed: in zijn handen houdt hout vormen die in marmer onmogelijk zijn.
Meer dan 150 bladen die het depot vrijwel nooit verlaten: pastel verstuift bij licht en beweging en wordt daarom zelden getoond. Zalen 49–54.
De eerste grote tentoonstelling van de nieuwe vleugel aan de Kadasjevskaja: het bloemmotief in de Russische kunst, van de icoon tot de twintigste eeuw.
Geld in De meester en Margarita: het oude Judea en het Moskou van de jaren twintig en dertig, stuk tegenover stuk gezet. Bij de 135ste geboortedag van Boelgakov.
Bij het driehonderdste jaar sinds de dood van Peter de Grote: de nalatenschap van de eerste Russische keizer en zijn belangrijkste hervormingen. De man die in Zaandam en Amsterdam het scheepstimmeren leerde, bracht mee wat hier te zien is. Korte looptijd — controleer de data voor u vertrekt.
Vader en zoon: bij Aleksej het Russische dorp en zijn mensen, bij Igor een tekentaal die de non-conformistische lijn voortzet. Een overzicht van werk uit verschillende jaren en verschillende landen. Samengesteld door Marina Goerevitsj, kenner van de Leningradse underground.
Bij het vijfenzeventigste jaar van Viktor Nepljoejev, hoofdontwerper van de Gzjel-manufactuur van 1984 tot 1989. Kleine genrefiguren in series: porselein met onderglazuurbeschildering, gemaakt door iemand die de grenzen van het ambacht van binnenuit kent. Wie Delfts blauw kent, herkent het procedé en ziet meteen het andere handschrift.
De allegorie als taal van de achttiende eeuw: wat de figuren betekenden die Pjotr Borisovitsj Sjeremetjev voor het paleis en het park bestelde. Een kleine presentatie in de Portrettenzaal, en tegelijk de sleutel tot wat er in Koeskovo langs de lanen staat.
Iraanse schilderkunst van de achttiende en negentiende eeuw, onlangs door het museum verworven. Een kleine presentatie in het hoofdgebouw aan de Nikitski boelevard.
De hele Zverev-verzameling in één keer uitgelegd, zonder uitgezette route: de grens tussen depot en opstelling is met opzet weggehaald. Het eerste project van het museum in de vernieuwde ruimte en de som van tien jaar verzamelen door Natalja Opaleva.
Praskovja Kovaljova-Zjemtsjoegova: dochter van een lijfeigen smid, zangeres van het Sjeremetjev-theater, later de vrouw van Nikolaj Petrovitsj Sjeremetjev. Portretten uit verschillende jaren en voorwerpen uit haar vertrekken; een zomertentoonstelling in het paleis.
Waarmee het gemak betaald wordt: waar het vertrouwen in de digitale wereld ophoudt en het beschermen van de eigen gegevens begint. Het museum houdt 12+ aan.
Deens porselein van het laatste kwart van de achttiende tot de tweede helft van de twintigste eeuw — een monografisch project zoals het museum nog niet had. De kern werd vanaf de jaren twintig bijeengebracht door het Keramiekmuseum, toen de bezittingen van Maria Fjodorovna, de Deense prinses Dagmar, uit het Wapenhuis werden overgedragen. Wie de blauwe kobaltdecors van Delft kent, ziet hier de Kopenhaagse tak van dezelfde Europese stamboom. In de Grote Stenen Oranjerie.
De plantenwereld van het landgoed in de tweede helft van de achttiende en het begin van de negentiende eeuw: waar de oranjerieën en parken van Koeskovo trots op waren onder Pjotr Borisovitsj en Nikolaj Petrovitsj Sjeremetjev. Daarnaast tekeningen en toegepaste kunst uit een tijd waarin kunstenaars zich naar botanische atlassen richtten. In de loggia van het Italiaanse huis.
Ruim 160 stukken van Nina Malysjeva (1914–1983), beeldhouwster bij de Doeljovo-fabriek: van haar studiewerk tot haar late werk. Porseleinen sieraden, lijsten, studies naar de natuur, stukken over literatuur, theater en ballet. In het paviljoen Hermitage.
De graaf staat bekend als historicus, uitgever en vriend van Alexander III; hier wordt de kant getoond waar onderzoekers nauwelijks aan toekwamen — Sjeremetjev als landheer en eigenaar van landgoederen. Koeskovo is het enige waar hij zijn leven lang bleef komen. Schilderijen, meubels, foto’s en documenten uit de collecties van Ostankino en Koeskovo; in het Zwitserse huis.