Tentoonstellingen in alle musea: wat er nu te zien is

Honderd kunstenaars, ontwerpers en ambachtslieden uit heel Rusland, gekozen door de samensteller van het project. Het thema van dit jaar is het toekomstbeeld van wie met de erfenis van hun voorouders werkt. In het tentoonstellingscomplex aan het Revolutieplein.

Werk van de beeldhouwer die quebracho en algarrobo sneed: in zijn handen houdt hout vormen die in marmer onmogelijk zijn.

De eerste grote tentoonstelling van de nieuwe vleugel aan de Kadasjevskaja: het bloemmotief in de Russische kunst, van de icoon tot de twintigste eeuw.

Meer dan 150 bladen die het depot vrijwel nooit verlaten: pastel verstuift bij licht en beweging en wordt daarom zelden getoond. Zalen 49–54.

Geld in De meester en Margarita: het oude Judea en het Moskou van de jaren twintig en dertig, stuk tegenover stuk gezet. Bij de 135ste geboortedag van Boelgakov.

Bij het driehonderdste jaar sinds de dood van Peter de Grote: de nalatenschap van de eerste Russische keizer en zijn belangrijkste hervormingen. De man die in Zaandam en Amsterdam het scheepstimmeren leerde, bracht mee wat hier te zien is. Korte looptijd — controleer de data voor u vertrekt.

Vader en zoon: bij Aleksej het Russische dorp en zijn mensen, bij Igor een tekentaal die de non-conformistische lijn voortzet. Een overzicht van werk uit verschillende jaren en verschillende landen. Samengesteld door Marina Goerevitsj, kenner van de Leningradse underground.

Bij het vijfenzeventigste jaar van Viktor Nepljoejev, hoofdontwerper van de Gzjel-manufactuur van 1984 tot 1989. Kleine genrefiguren in series: porselein met onderglazuurbeschildering, gemaakt door iemand die de grenzen van het ambacht van binnenuit kent. Wie Delfts blauw kent, herkent het procedé en ziet meteen het andere handschrift.

Drie films van Guillaume Bijl en Jean Strijckers naast foto’s: een geënsceneerd portret van Ensor dat voor authentiek doorging, en een 16mm-rol van Oostende uit 1958, gedraaid door een student van de academie.

De allegorie als taal van de achttiende eeuw: wat de figuren betekenden die Pjotr Borisovitsj Sjeremetjev voor het paleis en het park bestelde. Een kleine presentatie in de Portrettenzaal, en tegelijk de sleutel tot wat er in Koeskovo langs de lanen staat.

Iraanse schilderkunst van de achttiende en negentiende eeuw, onlangs door het museum verworven. Een kleine presentatie in het hoofdgebouw aan de Nikitski boelevard.

Graffiti voordat het street art werd: een tocht door het donkere fort achter een verzonnen writer aan, een metrowagon vol tags en een muur waarop de bezoekers zelf schrijven.

De hele Zverev-verzameling in één keer uitgelegd, zonder uitgezette route: de grens tussen depot en opstelling is met opzet weggehaald. Het eerste project van het museum in de vernieuwde ruimte en de som van tien jaar verzamelen door Natalja Opaleva.

Praskovja Kovaljova-Zjemtsjoegova: dochter van een lijfeigen smid, zangeres van het Sjeremetjev-theater, later de vrouw van Nikolaj Petrovitsj Sjeremetjev. Portretten uit verschillende jaren en voorwerpen uit haar vertrekken; een zomertentoonstelling in het paleis.

Zesenvijftig kunstenaars en een honderdtal werken over wat er van de barok is overgebleven in de kunst van vandaag. De tentoonstelling hoort bij het Barokfestival van Tata en neemt het zomerhuis in de Engelse tuin in.

De priester die in Oostende de vader van de vissers heette en ’s lands eerste aalmoezenier op zee was. De Antonyfoto’s van zijn begrafenisstoet en stukken uit zijn nalatenschap zijn voor het eerst te zien, waaronder een reddingsboei van het opleidingsschip dat zijn naam droeg.

Waarmee het gemak betaald wordt: waar het vertrouwen in de digitale wereld ophoudt en het beschermen van de eigen gegevens begint. Het museum houdt 12+ aan.

Deens porselein van het laatste kwart van de achttiende tot de tweede helft van de twintigste eeuw — een monografisch project zoals het museum nog niet had. De kern werd vanaf de jaren twintig bijeengebracht door het Keramiekmuseum, toen de bezittingen van Maria Fjodorovna, de Deense prinses Dagmar, uit het Wapenhuis werden overgedragen. Wie de blauwe kobaltdecors van Delft kent, ziet hier de Kopenhaagse tak van dezelfde Europese stamboom. In de Grote Stenen Oranjerie.

Beeldhouwwerk dat je kunt oppakken: brons, steen, terracotta, hout, gips. Niet het monument op het plein, maar het ding dat in een kamer stond.

De plantenwereld van het landgoed in de tweede helft van de achttiende en het begin van de negentiende eeuw: waar de oranjerieën en parken van Koeskovo trots op waren onder Pjotr Borisovitsj en Nikolaj Petrovitsj Sjeremetjev. Daarnaast tekeningen en toegepaste kunst uit een tijd waarin kunstenaars zich naar botanische atlassen richtten. In de loggia van het Italiaanse huis.

Ruim 160 stukken van Nina Malysjeva (1914–1983), beeldhouwster bij de Doeljovo-fabriek: van haar studiewerk tot haar late werk. Porseleinen sieraden, lijsten, studies naar de natuur, stukken over literatuur, theater en ballet. In het paviljoen Hermitage.

De graaf staat bekend als historicus, uitgever en vriend van Alexander III; hier wordt de kant getoond waar onderzoekers nauwelijks aan toekwamen — Sjeremetjev als landheer en eigenaar van landgoederen. Koeskovo is het enige waar hij zijn leven lang bleef komen. Schilderijen, meubels, foto’s en documenten uit de collecties van Ostankino en Koeskovo; in het Zwitserse huis.

De verzameling als een keten: wie leerde van wie, wie sprak wie tegen. Het ene werk zet het volgende in beweging, als een dominosteen.