Musea waaraan wij de vierde of de vijfde trede hebben gegeven. Dit zijn verzamelingen waarvoor het loont een hele dag vrij te maken; een half uur tussendoor volstaat niet. De lijst is kort, en wij zouden willen dat hij het blijft.
De iconostase van de Verkondigingskathedraal wordt in verband gebracht met Theofanes de Griek, Andrej Roebljov en Prochor van Gorodets: de kroniek van 1405 noemt hen als de schilders van deze kerk, al wordt nog altijd betwist of de huidige iconen datzelfde werk zijn. Zo’n samenloop van namen bestaat nergens anders. En het verschil met welk iconenmuseum ook is principieel: de dingen staan waar zij stonden, in het licht en de ruimte waarvoor zij geschilderd zijn — zoals het glas van de Sint-Janskerk in Gouda in het raam iets anders is dan achter vitrineglas. Wat hier ontbreekt is uitleg: de kathedralen hebben vrijwel geen bordjes en gaan uit van wie het al weet of met een gids komt.
De deësisrij van de Verkondigingskathedraal. De fresco’s van de Oespenski-kathedraal uit 1642–1644 en haar iconostase; daar hangen ook de oudste iconen, naar Moskou gebracht toen de landen werden samengevoegd. De graven van de Moskouse vorsten en tsaren in de Aartsengelkathedraal, beschilderd in 1652–1666. Het Patriarchenpaleis: toegepaste kunst en het dagelijks leven van de zeventiende eeuw.
Ontrent op het midden der plaets, die ruim, en in ’t ronde met gebouwen bezet is, staet een Toorn genaemt Ivan Welike, zoo veel als Groot Jan, waer op die groote klok staet…
Nergens anders is Russische kunst van de 11de tot het begin van de 20ste eeuw zo volledig bijeengebracht; alleen het Russisch Museum is vergelijkbaar. Maar de canon is hier gevormd: Tretjakov kocht bij tijdgenoten wat híj belangrijk vond, en zijn particuliere keuze werd wat wij nu de Russische school noemen. Wie de 19de eeuw elders bekijkt, ziet scherven.
De verschijning van Christus aan het volk van Aleksandr Ivanov — het doek heeft een eigen zaal; Bojarin Morozova en De ochtend van de strelitzenexecutie van Vasili Soerikov; Ivan de Verschrikkelijke en zijn zoon Ivan van Ilja Repin; Meisje met perziken van Valentin Serov; De ridders van Viktor Vasnetsov; de zalen met oud-Russische iconen. De Drie-eenheid van Andrej Roebljov hangt er niet meer: de icoon is in 2023 aan de Kerk overgedragen.
Een verzameling materiële bronnen voor de Russische geschiedenis die in volledigheid haar gelijke niet kent: archeologie, numismatiek, wapens en handschriften naast elkaar, vijf miljoen voorwerpen. Daarbij een zeldzaamheid van andere orde: een volledig bewaard gebleven interieurensemble in Russische stijl van Sjervoed, op zichzelf een monument.
Een uitgeholde boomstamboot van ongeveer 3500 jaar oud; het Mstislav-evangelie uit het begin van de 12de eeuw; de helm van vorst Jaroslav Vsevolodovitsj; de globe van Blaeu; persoonlijke bezittingen van Peter de Grote. Kijk ook omhoog: de zalen zijn beschilderd naar motieven uit de oud-Russische kunst en zijn zelf onderdeel van de collectie.
Originelen zijn er meer in het Louvre en het Metropolitan; uniek is iets anders — Tsvetajevs verzameling afgietsels, het enige ter wereld volledig bewaarde studiemuseum voor kunstgeschiedenis dat nog naar het oorspronkelijke plan werkt. In Europa verdwenen zulke verzamelingen in de 20ste eeuw naar de depots. Daarbij de Fajoemportretten en de voorwerpen uit Schliemanns Trojaanse schatten.
De didactische verzameling gipsafgietsels van antieke en renaissancistische sculptuur — het plan van Ivan Tsvetajev, in volledigheid zonder weerga; de Fajoemportretten; voorwerpen uit de schat van Priamos, door Heinrich Schliemann in Troje opgegraven; de Egyptische collectie. De Franse schilderkunst van de 19de en 20ste eeuw hangt in de Galerie op Volchonka 14.
Een schatkamer die niet door verzamelen is ontstaan maar door bewaren: de dingen kwamen hier als bezit van de vorst of als gezantschapsgeschenk, en zijn daarom bewaard gebleven waar ze in Europa de smeltkroes in gingen. Van het Engelse zilver uit de zestiende en zeventiende eeuw staat hier meer dan in Engeland zelf. Wie weet hoe weinig er in de Republiek van het zilver van de Gouden Eeuw over is — bijna alles ging om, in oorlogsjaren en bij faillissementen — begrijpt meteen wat het betekent dat een gezantschapsgeschenk vier eeuwen ongemoeid bleef. Schilderkunst is er hier niet: dit is een kamer van voorwerpen.
De Muts van Monomach en de dubbele troon van de kindtsaren Ivan en Peter. Tudor- en Stuartzilver, een verzameling die nergens haar gelijke heeft. Paaseieren van Fabergé. Iconenbekleedsels, panagia’s en kelken uit het Rusland van vóór de Mongolen. De koetsenzalen: kroningsrijtuigen uit de achttiende eeuw.
De Russische avant-garde is het enige Russische kunstsysteem dat op gelijke voet in de wereldcanon is opgenomen, en de grootste verzameling ervan staat hier. Het MoMA en het Centre Pompidou tonen Malevitsj en Tatlin losgeweekt uit hun omgeving; hier hangen zij naast datgene waartegen zij in opstand kwamen, en dat verandert de lezing.
Zwart vierkant van Kazimir Malevitsj, Het baden van het rode paard van Koezma Petrov-Vodkin, werk van Kandinsky, Chagall, Gontsjarova en Larionov, de maquette van de Toren van Tatlin. Ernaast ligt het park Moezeon met ontmantelde monumenten uit de Sovjettijd.
De Hemelvaartskerk van 1532 is de eerste stenen tentkerk van Rusland en het enige bouwwerk van Moskou op de werelderfgoedlijst. Het tentdak is hier constructie en geen versiering, en de Russische bouwkunst van de zestiende eeuw is niet te begrijpen zonder eronder gestaan te hebben. De rest is een reservaat met een middelmatige verzameling: iconen, tegels, handschriften, houten bouwwerken uit het Noorden. En één waarschuwing: het paleis van Aleksej Michajlovitsj dat op alle foto’s staat, is een reconstructie uit 2010 op een andere plek in het park; met het echte Kolomenskoje moet men het niet verwarren.
De Hemelvaartskerk van 1532. De kerk van de Onthoofding van Johannes de Doper in Djakovo, zestiende eeuw, meestal leeg. De Voorpoort met haar opstelling. Het huisje van Peter de Grote, uit Archangelsk overgebracht. Tegels en iconen in de depottentoonstellingen.
Een verzameling die in 1894 door één particulier werd begonnen en uitgroeide tot de grootste theaterverzameling ter wereld — zo rekent het museum het zelf, en tegenspreken is lastig: anderhalf miljoen nummers. Haar waarde is de volledigheid: het Russische theater is hier op rij te volgen, van het lijfeigenentoneel tot vandaag, en niet in losse sterren. Wat het Theater Instituut Nederland bijeenbracht en wat nu bij het Allard Pierson ligt, geeft een idee van zulk materiaal; het verschil is de schaal en het feit dat hier alles ook getóónd wordt. De ontwerpen van Golovin, Bakst, Korovin en Exter zijn overigens eersterangs schilderkunst — zij zijn alleen onder theater geboekt. Het hoofdgebouw ging in 2024 na een lange restauratie weer open; het is verstandig de samenstelling van de vaste opstelling vooraf na te gaan.
Ontwerpen voor decors en kostuums van Golovin, Bakst, Korovin, Exter en Tatlin. Kostuums en bezittingen van grote acteurs. Maquettes van decors. Archieven van theaters en regisseurs. Het huis van Bachroesjin zelf, gebouwd voor de verzameling.
Een verzameling van ruim driehonderd jaar oud: zij groeide uit het mineralenkabinet van Peters Kunstkamera en verhuisde met de Academie van Wetenschappen mee naar Moskou. Zo’n honderdveertigduizend stukken maken haar tot een van de grootste mineralogische musea ter wereld, en in de systematiek van gesteente heeft zij in Rusland haar gelijke niet. Naturalis toont steen als deel van een verhaal over de aarde; hier is het omgekeerde het doel — de hele klasse op volgorde, met het gewone stuk naast het uitzonderlijke, want daarvoor bestaat een systematische verzameling. Kom in de wetenschap dat dit een wetenschappelijk museum is en geen vermakelijk: vitrines, etiketten, geen schermen. Wie het verhaal wil, heeft een rondleiding nodig, en die moet vooraf worden besteld.
De systematische collectie — de hele bekende mineralenwereld per klasse. Oeralse malachiet en rodoniet uit de oude kroonverzamelingen. Meteorieten. Steensnijwerk van Fabergé en van de slijperij van Peterhof. Grote stukken van een formaat dat alleen musea van deze ouderdom bezitten.
Voor Ethiopische christelijke kunst de enige verzameling in Rusland; voor de Russische icoon een concurrent van de staatsmusea. En daarbij een omstandigheid die voor een collectie van dit niveau in de wereld vrijwel ongehoord is: de toegang is vrij.
De Russische icoon van de 14de tot de 20ste eeuw — van Novgorodse panelen tot oudgelovige schilderkunst; Ethiopische christelijke kunst — de enige zulke verzameling in Rusland; een gereconstrueerde iconostase en Griekse iconen uit de post-Byzantijnse tijd.
Westerse musea van oosterse kunst zijn langs koloniale weg ontstaan; deze verzameling groeide uit genationaliseerde privécollecties en Sovjet-expedities. Vandaar de afdelingen Midden-Azië, Kaukasus, Boerjatië en Tsjoekotka die Londen noch Parijs bezit: daar begint het Oosten bij India en Egypte, hier bij wat binnen het land en ernaast lag. Daarvoor komt men hierheen.
Midden-Aziatische en Kaukasische tapijten en drijfwerk, overgedragen uit het staatsmuseumfonds; Iraanse Qajar-schilderkunst en tegels; Chinees brons en porselein, Japanse prentkunst; een voor Rusland zeldzame Koreaanse afdeling; boeddhistische sculptuur uit Boerjatië en Mongolië.
Het enige architectuurmuseum van Rusland en een van de weinige ter wereld. Hier worden fragmenten van gesloopte gebouwen bewaard — de hoogreliëfs van de Christus-Verlosserkathedraal, onderdelen van de Soecharev-toren: stukken die nergens anders bestaan, omdat de gebouwen zelf verdwenen zijn.
De enfilade van het hoofdhuis van het landgoed Talyzin met tentoonstellingen; de Apothekerskanselarij — 17de-eeuwse kamers waar fragmenten van gesloopte Moskouse gebouwen worden getoond; maquettes van nooit uitgevoerde projecten, waaronder stukken die met het Paleis van de Sovjets samenhangen.
Een van de grootste verzamelingen muziekinstrumenten ter wereld en de enige plek in Rusland waar het instrument als voorwerp van geschiedenis wordt getoond. Men gaat er van hoorn en goesli tot de synthesizer van Moerzin, genoemd naar de initialen van Skrjabin — het apparaat waarop de muziek bij Solaris werd geschreven. Ook de Staatscollectie van bijzondere instrumenten wordt hier bewaard: Stradivari, Guarneri, Amati. Museum Speelklok laat horen wat een instrument doet als het speelt; hier ziet men eerst waar het vandaan komt, over de hele wereld en over drie eeuwen, en dan pas wat ervan geworden is. Eén ding moet men weten: de collectie is een werkende, instrumenten worden aan musici uitgeleend, en in de vitrine treft men ze niet altijd aan.
Instrumenten van de volken der wereld, van de Russische goesli tot de Japanse koto. De ANS-synthesizer van Jevgeni Moerzin, genoemd naar de initialen van Skrjabin. Autografen en handschriften van Russische componisten. De Staatscollectie strijkinstrumenten, wanneer die in het museum is.
De grootste paleontologische verzameling van het land en een van de grootste ter wereld, en het voornaamste deel is met eigen handen opgegraven: de dinosaurusskeletten kwamen uit de Gobi met de Sovjet-Mongoolse expedities van de jaren veertig en zeventig. Roy Chapman Andrews vond de Vlammende Kliffen in de jaren twintig voor New York en moest vertrekken; daarna werd het veld van deze kant uitgewerkt, en de vondsten bleven hier. Naturalis toont met Trix één dier zo volledig als het maar kan; hier gaat het om iets anders — een hele fauna uit één woestijn, bij elkaar gehouden. Het gebouw uit 1987 is voor deze verzameling opgetrokken en is zelf een monument. Wat hier ontbreekt is de kermis: dit is een museum van botten, en een dinosaurus is er bewijsmateriaal, geen attractie.
Skeletten van Tarbosaurus en Saurolophus uit de Gobi. Een mammoet van de Noordelijke IJszeekust. Panelen en reliëfs die dierschilders voor dit museum maakten — een zeldzaam geval waarin de inrichting zelf een kunstwerk is. De zalen van het precambrium en het paleozoïcum, die populaire musea meestal helemaal niet hebben.
Het best bewaarde interieur van de Moskouse art nouveau: Sjechtel bouwde het huis in 1900–1903 en dacht het tot de deurkruk uit, en de golvende trap met haar kwallenlamp is datgene waarvoor men hierheen gaat in plaats van naar welk museum voor sierkunst ook. Berlage bouwde in dezelfde jaren de Beurs aan het Damrak en dacht ook daar alles zelf, tot het meubilair aan toe; het verschil is dat Sjechtel voor één familie bouwde en dat hier de inrichting op haar plaats is blijven staan. Boven zit een oudgelovigenkapel verborgen die niet openlijk getoond mocht worden, en zij is bewaard. Het gedenkgedeelte — Gorki woonde hier vanaf 1931 — doet duidelijk onder voor de architectuur, en dat moet men vooraf weten: men komt voor Sjechtel, niet voor Gorki.
De golvende trap met haar kwallenlamp. Glas-in-lood en de mozaïekfries met orchideeën langs de gevel. De oudgelovigenkapel op de bovenste verdieping. Gorki’s werkkamer en bibliotheek.
De derde verzameling Russische iconen na de Tretjakovgalerij en het Russisch Museum, en de enige die als museum van één onderwerp is ingericht: de icoon staat hier niet in een rij Russische kunst maar wordt op zichzelf uitgelegd, van paneel en krijtgrond tot iconografie. De verzameling ontstond uit wat expedities van het museum weghaalden uit gesloten en verwoeste kerken, en haar waarde zit in de volledigheid van de reeks, niet in losse sterren: grote namen ontbreken vrijwel, maar de lijn loopt onafgebroken van de dertiende tot de zeventiende eeuw. Wie het Iconenmuseum in Kampen kent, herkent de opzet en ziet meteen het verschil in schaal: daar een zaal, hier een klooster en dertienduizend nummers. De Verlosserskathedraal waarin dit alles staat, is het oudste bewaarde gebouw van Moskou.
Iconen uit de dertiende tot de zeventiende eeuw, bijeengebracht door expedities van het museum zelf. Koningsdeuren en complete iconostasen. Fragmenten van muurschildering. De Verlosserskathedraal uit de jaren 1420 — het oudste gebouw van Moskou, met resten van ornamentele beschildering die met Roebljov in verband wordt gebracht.
Het enige Moskouse landgoed dat vrijwel volledig is overgeleverd: houten paleis, paviljoens, regelmatig park en vijver staan zoals de Sjeremetjevs ze in de jaren 1750–1770 bedoelden, met nauwelijks negentiende-eeuwse verbouwing. Ostankino noch Tsaritsyno heeft zoveel behouden. Wie in Apeldoorn de herstelde barokke tuin van Het Loo heeft gezien, weet wat een regelmatige aanleg met een huis doet; het verschil is dat men die tuin heeft moeten terughalen en dit park nooit is verdwenen. Aan het paleis is het Keramiekmuseum vastgeknoopt, een van de grootste verzamelingen porselein en glas ter wereld, die hier in de jaren dertig belandde en met het landgoed niets te maken heeft. Twee verschillende musea binnen één hek, en men moet beide in, wetend dat ze over verschillende dingen gaan.
Het houten paleis van 1769–1775 met bewaarde interieurs en ingelegde parketvloeren. De Grot met schelpwerk — iets wat in Rusland nergens anders bestaat. Het Hollandse en het Italiaanse huis, de Hermitage, de oranjerie. Een porseleinverzameling van Meissen tot Sovjetagitatieporselein.
De term Russisch impressionisme is omstreden, en dit is de enige instelling die hem onderzoekt in plaats van illustreert. De waarde zit in het tentoonstellingsprogramma: hier komen werken uit privéverzamelingen die je anders nooit te zien krijgt.
Konstantin Korovin, Valentin Serov, Igor Grabar, Nikolaj Bogdanov-Belski. Het gebouw is een omgebouwd cilindrisch meelpakhuis van de fabriek Bolsjevik: een zeldzaam voorbeeld van industriële bouw die museum werd.
Na Kolomenskoje het tweede bouwwerk van Moskou op de werelderfgoedlijst, en naar samenhang van het geheel het eerste: een klooster van het eind van de zeventiende eeuw is vrijwel zonder verbouwing overgeleverd — muren, torens, poortkerken, refter. De Smolensk-kathedraal van 1524 bewaart zestiende-eeuwse fresco’s op hun plaats en een iconostase waarvan Moskou er twee of drie heeft. Wat hier ontbreekt is een museum in de gewone zin: dit is een werkend klooster met museale presentatie, en wat er open is wisselt per seizoen.
De Smolensk-kathedraal van 1524 met zestiende-eeuwse muurschildering en iconostase. Muren en torens van het eind van de zeventiende eeuw — de Moskouse barok compleet. Het grafveld: Denis Davydov, Sergej Solovjov, en Tsjechov tot hij werd verplaatst.
Een paleis geheel van hout dat zich geheel voor steen uitgeeft, met een theaterzaal die door een draai aan de machinerie in een balzaal veranderde. Zulke gebouwen zijn op de vingers te tellen, en bewaarde achttiende-eeuwse toneelmachinerie is nog zeldzamer: Drottningholm bij Stockholm heeft de zijne, Richmond in Yorkshire de zijne, en dit is de derde naam op dat korte lijstje. Gebouwd werd het door lijfeigen architecten voor een lijfeigen theater, en dat feit valt van het landgoed niet af te trekken: de pracht staat hier op onvrijheid, en het museum zegt dat ook. Ga in de wetenschap van het voornaamste: na jaren restauratie opent het museum bij delen, en in augustus 2026 was het paleis-theater zelf nog in bewerking.
De theaterzaal met haar machinerie, die haar in een balzaal veranderde. Het Egyptische en het Italiaanse paviljoen. Een verzameling verlichting en houtsnijwerk. De Kerk van de Levendmakende Drie-eenheid uit 1683 naast het paleis.
Een huis waarin niets is gereconstrueerd: de inboedel is de eigen, de voorwerpen zijn van de familie, en de opstelling volgt een inventaris die bij leven van de bewoners is opgemaakt. Elektrisch licht is er niet en is er nooit geweest — Tolstoj wilde het uit principe niet, zodat de kamers verlicht zijn zoals toen, wat voor een huismuseum bijna ongehoord is. Wie het Multatuli Huis aan de Korsjespoortsteeg kent, weet hoeveel een bewaarde kamer kan zeggen; hier is het geen kamer maar een heel huis met tuin, en zonder een enkele lamp. De literaire opstelling aan de Pretsjistenka beantwoordt de vraag wát hij schreef; hier wordt beantwoord hóé hij leefde — en bij hem is dat het onderwerp.
De werkkamer met de lage stoel, op de bijziendheid van de bewoner afgezaagd, en de schrijftafel. De kamer van Sofja Andrejevna. De zaal met de vleugel waarop Tanejev en Rachmaninov speelden. De schoenmakerswerkbank — Tolstoj maakte zijn laarzen zelf. De tuin, die het samen met het huis heeft gehaald.
