De kunstcollecties van de stad, van de oud-Russische icoon tot de eeuwwisseling. Bij elke collectie staat wat je er precies moet zien — werken met naam en toenaam, geen opsomming van perioden — en hoeveel tijd je ervoor moet uittrekken.
Nergens anders is Russische kunst van de 11de tot het begin van de 20ste eeuw zo volledig bijeengebracht; alleen het Russisch Museum is vergelijkbaar. Maar de canon is hier gevormd: Tretjakov kocht bij tijdgenoten wat híj belangrijk vond, en zijn particuliere keuze werd wat wij nu de Russische school noemen. Wie de 19de eeuw elders bekijkt, ziet scherven.
De verschijning van Christus aan het volk van Aleksandr Ivanov — het doek heeft een eigen zaal; Bojarin Morozova en De ochtend van de strelitzenexecutie van Vasili Soerikov; Ivan de Verschrikkelijke en zijn zoon Ivan van Ilja Repin; Meisje met perziken van Valentin Serov; De ridders van Viktor Vasnetsov; de zalen met oud-Russische iconen. De Drie-eenheid van Andrej Roebljov hangt er niet meer: de icoon is in 2023 aan de Kerk overgedragen.
Originelen zijn er meer in het Louvre en het Metropolitan; uniek is iets anders — Tsvetajevs verzameling afgietsels, het enige ter wereld volledig bewaarde studiemuseum voor kunstgeschiedenis dat nog naar het oorspronkelijke plan werkt. In Europa verdwenen zulke verzamelingen in de 20ste eeuw naar de depots. Daarbij de Fajoemportretten en de voorwerpen uit Schliemanns Trojaanse schatten.
De didactische verzameling gipsafgietsels van antieke en renaissancistische sculptuur — het plan van Ivan Tsvetajev, in volledigheid zonder weerga; de Fajoemportretten; voorwerpen uit de schat van Priamos, door Heinrich Schliemann in Troje opgegraven; de Egyptische collectie. De Franse schilderkunst van de 19de en 20ste eeuw hangt in de Galerie op Volchonka 14.
De Russische avant-garde is het enige Russische kunstsysteem dat op gelijke voet in de wereldcanon is opgenomen, en de grootste verzameling ervan staat hier. Het MoMA en het Centre Pompidou tonen Malevitsj en Tatlin losgeweekt uit hun omgeving; hier hangen zij naast datgene waartegen zij in opstand kwamen, en dat verandert de lezing.
Zwart vierkant van Kazimir Malevitsj, Het baden van het rode paard van Koezma Petrov-Vodkin, werk van Kandinsky, Chagall, Gontsjarova en Larionov, de maquette van de Toren van Tatlin. Ernaast ligt het park Moezeon met ontmantelde monumenten uit de Sovjettijd.
Voor Ethiopische christelijke kunst de enige verzameling in Rusland; voor de Russische icoon een concurrent van de staatsmusea. En daarbij een omstandigheid die voor een collectie van dit niveau in de wereld vrijwel ongehoord is: de toegang is vrij.
De Russische icoon van de 14de tot de 20ste eeuw — van Novgorodse panelen tot oudgelovige schilderkunst; Ethiopische christelijke kunst — de enige zulke verzameling in Rusland; een gereconstrueerde iconostase en Griekse iconen uit de post-Byzantijnse tijd.
Westerse musea van oosterse kunst zijn langs koloniale weg ontstaan; deze verzameling groeide uit genationaliseerde privécollecties en Sovjet-expedities. Vandaar de afdelingen Midden-Azië, Kaukasus, Boerjatië en Tsjoekotka die Londen noch Parijs bezit: daar begint het Oosten bij India en Egypte, hier bij wat binnen het land en ernaast lag. Daarvoor komt men hierheen.
Midden-Aziatische en Kaukasische tapijten en drijfwerk, overgedragen uit het staatsmuseumfonds; Iraanse Qajar-schilderkunst en tegels; Chinees brons en porselein, Japanse prentkunst; een voor Rusland zeldzame Koreaanse afdeling; boeddhistische sculptuur uit Boerjatië en Mongolië.
Het enige architectuurmuseum van Rusland en een van de weinige ter wereld. Hier worden fragmenten van gesloopte gebouwen bewaard — de hoogreliëfs van de Christus-Verlosserkathedraal, onderdelen van de Soecharev-toren: stukken die nergens anders bestaan, omdat de gebouwen zelf verdwenen zijn.
De enfilade van het hoofdhuis van het landgoed Talyzin met tentoonstellingen; de Apothekerskanselarij — 17de-eeuwse kamers waar fragmenten van gesloopte Moskouse gebouwen worden getoond; maquettes van nooit uitgevoerde projecten, waaronder stukken die met het Paleis van de Sovjets samenhangen.
De derde verzameling Russische iconen na de Tretjakovgalerij en het Russisch Museum, en de enige die als museum van één onderwerp is ingericht: de icoon staat hier niet in een rij Russische kunst maar wordt op zichzelf uitgelegd, van paneel en krijtgrond tot iconografie. De verzameling ontstond uit wat expedities van het museum weghaalden uit gesloten en verwoeste kerken, en haar waarde zit in de volledigheid van de reeks, niet in losse sterren: grote namen ontbreken vrijwel, maar de lijn loopt onafgebroken van de dertiende tot de zeventiende eeuw. Wie het Iconenmuseum in Kampen kent, herkent de opzet en ziet meteen het verschil in schaal: daar een zaal, hier een klooster en dertienduizend nummers. De Verlosserskathedraal waarin dit alles staat, is het oudste bewaarde gebouw van Moskou.
Iconen uit de dertiende tot de zeventiende eeuw, bijeengebracht door expedities van het museum zelf. Koningsdeuren en complete iconostasen. Fragmenten van muurschildering. De Verlosserskathedraal uit de jaren 1420 — het oudste gebouw van Moskou, met resten van ornamentele beschildering die met Roebljov in verband wordt gebracht.
De term Russisch impressionisme is omstreden, en dit is de enige instelling die hem onderzoekt in plaats van illustreert. De waarde zit in het tentoonstellingsprogramma: hier komen werken uit privéverzamelingen die je anders nooit te zien krijgt.
Konstantin Korovin, Valentin Serov, Igor Grabar, Nikolaj Bogdanov-Belski. Het gebouw is een omgebouwd cilindrisch meelpakhuis van de fabriek Bolsjevik: een zeldzaam voorbeeld van industriële bouw die museum werd.
⤢Bernt Rostad uploaded and derivative work: MrPanyGoff, CC BY 2.0 · Wikimedia Commons
Een verzameling is er niet, en de waarde is geheel bouwkundig: een kolomloze overspanning van bijna 45 meter naar de berekening van Betancourt — een monument van ingenieursdenken zoals Europa er weinig heeft. Al het overige hier is tijdelijk.
Het gebouw zelf: de kolomloze zaal van de Manege is overspannen met houten spanten van bijna 45 meter, berekend door de ingenieur Agustín de Betancourt — een zeldzaam monument van ingenieurskunst.
Nog geen collectie, maar een instrument: het eerste tentoonstellingsgebouw in Moskou dat volgens museumnormen van de 21ste eeuw is gebouwd — klimaat, licht, overspanningen. De waarde is dat hierheen nu gebracht kan worden wat vroeger niet kon.
Een eigen vaste collectie is er niet — dit is een tentoonstellingsgebouw. Bekijk het atrium (vrij toegankelijk, zonder ticket) en de gevels: daarop zijn reproducties van 34 werken van Russische kunstenaars aangebracht.
Een museum van één schilder, Anatoli Zverev, voortgekomen uit een particuliere verzameling. De waarde zit niet in de omvang — weinig zalen, kleine stukken — maar in de manier van tonen: een tentoonstelling wordt hier als betoog gebouwd, met volgorde en licht, en niet als een rij aan de muur; in Moskou is dat zeldzaam. Over Zverev zelf hoort een eerlijk woord: een ongelijkmatig schilder, van wie een deel van het werk op de snelheid van de hand rust en niet op diepte, en zijn beste bladen moeten eruit gezocht worden. Het museum verbergt dat niet, en daarom gelooft men het.
Schilderijen en tekeningen van Anatoli Zverev uit de verzameling van Natalja Opaleva. Tentoonstellingen die Zverev naast andere kunstenaars van zijn kring zetten. Werk van Vladimir Nemoechin en andere non-conformisten.
Lakminiatuur uit vier scholen en propagandaporselein — daaraan is Rusland herkenbaar in de decoratieve kunst van de wereld. Van de vier scholen is Palech buiten Rusland de enige bekende; de andere drie ziet men zelden. Het materiaal is eersteklas; de opstelling blijft erbij achter.
Russische lakminiatuur — Palech, Fedoskino, Mstjora, Choluj; Sovjetpropagandaporselein; een verzameling speelgoed uit de hele wereld; kunstborduurwerk en samowars.
⤢Andrei Raikin, Alexei Sidelnikov, Andrei Lobanov, CC BY 3.0 · Wikimedia Commons
Het Moskouse portret van de eerste helft van de negentiende eeuw is nergens zo dicht bijeen. De waarde zit ook in de herkomst: een particuliere verzameling die aan de stad werd geschonken — een schoolvoorbeeld van hoe Russische musea zijn ontstaan. Het genre kent men in Nederland goed: Museum Van Loon, de Mesdag Collectie.
Portretten van Vasili Tropinin en van zijn Moskouse tijdgenoten, werk van lijfeigen schilders, Russische biedermeier. De stille steeg in Zamoskvoretsje en het huis zelf zijn de helft van de indruk.
